Üniversiteye başladığımda ,18 yaşında ve 98 kiloydum.Yeni bir şehir,yeni arkadaşlar kısaca yeni bir hayat vardı önümde.Heyecan verici :).Ama çok büyük bir sorunum vardı,Şişmanlık...
Aynaya baktığımda gördüğüm kişiyi sevmiyordum.İstediği tarzda giyenemeyen ,giydiği hiçbişey yakışmayan,40 yaşında görünen,görüntüsü yüzünden kendinden utanan (ama hiçbirzaman bunu dışa yansıtmayan,hep kendine güvenli gözüken) biriydi çünkü o.
Kendimi bildim bileli kiloluydum ve hep rejim yapıyordum.Ama sonuç hep hüsrandı.10 günde 5 kilo verip ,7 günde 8 kilo almak gibi bir alışkanlığım vardı.sonunda 98 kilo olmuştum işte.kilomun tavan yaptığı dönemde de üniversite başlamıştı.Etrafımda manken gibi kızlar ,moda dergilerinden fırlamış gibi dolaşıyordu.Bende bedenime göre bir pantolon bile bulmadığım için terziye diktirdiğim zevksiz,tarzı olmayan kumaş pantolonlarla okula gidiyordum.
Ve birgün canıma tak dedi.Hayatı başkaları yaşarken ben uzaktan onları seyretmek istemiyordum artık,cinsiyetsizmiş gibi yapmak da,mutlu rolü oynamak da.Ve bitti...
Bu ızdırap bitti.Bitirdim.1,5 senede 35 kilo verdim.
Yıllarca bu kilomu korudum(7-8 sene kadar).Sonra evlilik,doğum,sigarayı bırakma,işsiz kalma,depresyon derken
bu yaz terazi 89 'u gösteriyordu.Ve yine kendimi sevmiyordum,yine çok mutsuzdum ama bu sefer mutsuzluğumu saklamıyor en sevdiklerimi de mutsuz ediyordum(kızımı,eşimi).Ve evet yine nokta koydum.Diyete başladım .Tabi eskisi gibi kolay değil,yaşım ilerledi ,metabolizma yavaşladı,daha çok zorlanıyorum.5 ayda 9 kilo verdim.Şu anda 80 kiloyum.Ama yol uzun.Hedef 60 kilo olmak.Bu uzun serüvenin güncesini tutmak,ne yedim ,ne yemedim anlatmak.Ne hissettim paylaşmak istiyorum.Kısaca yalnız olmadığımı hissetmek,bazen destek almak,bazen destek olmak istiyorum.
Hadi başlayalım...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder